Het lokale veld

De sociale wijk- en gebiedsteams werken volgens het principe: ‘een gezin, een plan, een coordinerend sociaal werker’. Ze bieden laagdrempelige, eerstelijnsondersteuning aan bewoners die op een of meerdere leefgebieden in een situatie terechtkomen waar ze niet meer alleen uit kunnen komen. De sociaal werker stimuleert de zelfredzaamheid van de bewoner en zet in op samenwerking binnen het sociale netwerk. Blijkt dat de sociaal werker niet alleen de ondersteuning kan leveren die voor de cliënt nodig is, dan wordt (extra) specialistische (tweedelijns)ondersteuning ingezet.

Een deel van de mensen met verward gedrag weet de weg naar de hulp niet gemakkelijk te vinden of mijdt deze juist. Bij zorgmijders is het van belang om signalen die wijzen op problemen in een zo vroeg mogelijk stadium te herkennen, te verzamelen, bundelen en te vertalen in de benodigde acties.  Essentieel voor het voorkomen van afglijden en herstel is het op orde brengen van het ‘normale’leven. Denk hierbij aan sociale contacten, (vrijwilligers)werk of dagebesteding, passende woonruimte, financiele zekerheid, structuur en zo weinig mogelijk stress. De sociale wijkteams hebben een belangrijke taak in het vroegtijdig signaleren van problematiek. Door ‘er op af’ te gaan, er op tijd bij te zijn en de benodigde acties in samenhang uit te zetten en te bewaken, kan escalatie worden voorkomen.

De sociale wijk- en gebiedsteams staan relatief in de kinderschoenen. Na de transitie in 2015 , staat nu de fase van  transformatie centraal. Gemeenten investeren volop in het creëren van de randvoorwaarden om het principe  van ‘een gezin, een plan, een coordinerend sociaal werker’  in de praktijk te realiseren.  Dit kost tijd en de fase van het proces kan per gemeente verschillen. De tijd zal uitwijzen op welk moment, welk ambitieniveau daadwerkelijk in de praktijk is ‘vertaald’/gerealiseerd.

De sociale wijkteams richten zich (vooralsnog)  met name op de categorie mensen met verward gedrag die geen overlast veroorzaken , maar wel persoonlijk leed kennen en mensen die hulp of zorg nodig hebben, overlast veroorzaken, maar niet gevaarlijk zijn.